Sinopse

Voltaire e Rousseau comparten o ano de defunción 1778 e o descanso eterno no Panteón de París. Tamén comparten a grande crise coñecida como Ilustración na que caen as sociedades estamentais do antigo réxime e se levantan as modernas sociedades democráticas. Discrepan radicalmente sobre o modelo da sociedade que nace e mesmo sobre a facultade humana que lle ha servir de sofico. Voltaire é o portador da candea da razón: a Razón é a deusa partoxénica das novas sociedades burguesas.  Rousseau reclama ese honor para o Sentimento e acusa á razón dos grandes monstros que está a parir e a manter: o capitalismo, a escravitude, a alienación e do criminal que a fecunda: a propiedade primada, coito orixinal do que deveñen todos os males. Propón resetear toda a civilización e construír as novas sociedades en harmonía coa natureza e sobre unha nova xerarquía de valores sendo a igualdade, o goce, a beleza e o amor o máis prezado. A disputa é dura e rica en recursos dialécticos: con ironías finas, sarcasmos descarnados, falacias ad hominem e reducións ao absurdo. 

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.